In deze Dark Souls Remastered review vloekt Carl opnieuw bij de Capra Demon om te zien of de opknapbeurt van last gen-klassieker Dark Souls succesvol is.
Dark Souls sloeg in 2011 in als een bom. Een donkere, complexe en bovenal aartsmoeilijke game die uitgroeide tot een internethit en als zoete broodjes verkocht? De gamewereld wist niet wat haar overkwam. Zeven jaar, dozijnen analyses en talloze imitaties later zet Dark Souls zich opnieuw neer aan een bonfire om zijn verhaal te vertellen. Hoe doe je zo'n geliefde klassieker echter eer aan op een nieuw platform? Volgens ontwikkelaar QLOC door zo min mogelijk te veranderen. Het resultaat is een remaster die wel heel erg braaf binnen de lijntjes kleurt.
De eerste indruk is nochtans ijzersterk. Hoe je het ook wendt of keert: Dark Souls kon technisch niet mee met de designambities van FromSoftware, met als dieptepunt de legendarisch slechte framerate van het origineel. Op de PlayStation 4 en Xbox One is deze remaster dan ook een openbaring. Het mos op de muren van Undead Asylum is prachtig gedetailleerd, de dunne laag mist in Firelink Shrine is bloedmooi, en bovenal verken je Lordran met een vloeiende 60 frames per seconde. Ja, zelfs wanneer de Hellkite draak aan Undead Parish vuur spuwt, of wanneer je de giftige drek en gammele stellingen van Blighttown verkent. Waar de game vroeger soms op een diavoorstelling leek en je het loodje legde door traag reagerende controls, is dat hier niet het geval. De hogere en consistente framerate is dan ook het allergrootste pluspunt van Dark Souls Remastered.
from Eurogamer.nl https://ift.tt/2kMfxEw
No comments:
Post a Comment